Tel.: 667-87-93-00
Dr Maria Montessori (1870-1952)


 

Dr Maria Montessori (1870-1952) 

Maria Montessori była osobą wyprzedzającą swoją epokę. Urodziła się w roku 1870 w Chiaravalle, we Włoszech, w wykształconej, acz niezamożnej rodzinie z klasy średniej. Dorastała w środowisku uważanym za bardzo konserwatywne w sprawach dotyczących kobiet. Pomimo zdecydowanego sprzeciwu ojca i nauczycieli rozpoczęła i kontynuowała karierę naukową i została pierwszą kobietą-lekarzem we Włoszech.

Jako praktykujący lekarz, związany z Uniwersytetem w Rzymie, nie była nauczycielem, lecz naukowcem. Można znaleźć nutę ironii w fakcie, że stała się sławna dzięki swemu wkładowi w dziedzinę, którą odrzuciła jako miejsce tradycyjnego zesłania dla kobiet w czasach, gdy jedynie kilka zawodów, takich jak opieka nad domem i nauczanie, a także zakon, było dla nich otwartych. Metoda Montessori powstała niejako przypadkowo, jako niewielki eksperyment, który dr Montessori przeprowadziła „na boku”. Geniusz Marii Montessori wywodził się nie z jej zdolności nauczania, ale z odkrycia ważności tego, co zaobserwowała. 

W roku 1900 Montessori została mianowana dyrektorem nowej ortofrenicznej szkoły działającej przy Uniwersytecie Rzymskim. Umieszczone tam dzieci były najprawdopodobniej opóźnione w rozwoju lub autystyczne. Montessori zainicjowała reformatorski ruch w systemie, który uprzednio służył co najwyżej do zamykania upośledzonych umysłowo młodych ludzi w pustych pokojach. Rozpoznając u swoich pacjentów potrzebę stymulacji, celowej aktywności i poczucia własnej wartości, Montessori nalegała, aby pracownicy zwracali się do każdego dziecka z najwyższym szacunkiem. Stworzyła dla swoich młodych podopiecznych program, dzięki któremu uczyli się, jak dbać o siebie i swoje otoczenie. 

Montessori udoskonaliła ideę naukowego podejścia do edukacji, opartego na obserwacji i eksperymentach. Należała do szkoły filozoficznej badającej dziecko, a swoje prace realizowała w duchu starannych ćwiczeń i obiektywizmu biologa studiującego naturalne zachowanie zwierzęcia w lesie. Badała dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych, słuchając i szczegółowo odnotowując wszystko, co robiły i mówiły. Powoli zaczęła odkrywać sens tego, kim one naprawdę są i jakie metody pracy z nimi są najlepsze. Jej sukces zyskał szerokie uznanie, gdy – dwa lata po rozpoczęciu pracy – wielu z podopiecznych nastolatków Montessori było w stanie zdać standardowy egzamin kończący szóstą klasę w szkołach publicznych we Włoszech.    Doceniona za ten „cud”, Montessori zareagowała, oznajmiając, że jej wyniki udowodniły jedynie, że szkoły publiczne powinny być w stanie osiągać dramatycznie lepsze rezultaty w pracy z  dziećmi w normie intelektualnej.
 
Po kilku latach studiów oraz pracy na Uniwersytecie Rzymskim Montessori przyjęła w 1907 roku zaproszenie do koordynowania pracy dziennego centrum opieki dla dzieci z klasy pracującej, które były zbyt małe, aby uczęszczać do publicznej szkoły. Ta pierwsza Casa dei Bambini lub „Dom Dziecięcy” znajdował się w San Lorenzo, bardzo ubogiej dzielnicy Rzymu. Warunki, z którymi zetknęła się tam Montessori, były odrażające. Jej pierwsza klasa składała się z pięćdziesięciorga dzieci w wieku od dwóch do pięciu lat, które uczył jeden niewykształcony opiekun.

Montessori, nie wiedząc, czy jej pomysły zadziałają w takich warunkach, zaczęła od nauczenia starszych dzieci, jak pomagać przy najbardziej koniecznych codziennych pracach. Wprowadziła także edukacyjne puzzle percepcyjne, z którymi pracowała z dziećmi opóźnionymi w rozwoju. Rezultaty zaskoczyły Montessori, ponieważ tam, gdzie dzieci o specjalnych potrzebach potrzebowały zachęty do używania materiałów edukacyjnych, dzieci z San Lorenzo rwały się do pracy, którą proponowała. Dzieci, które tydzień wcześniej włóczyły się bez celu, zaczęły na długie godziny zasiadać do konstruktywnych czynności. Były zafascynowane puzzlami i pomocami do ćwiczenia percepcji. Jednakże, ku zdziwieniu Montessori, dzieci trzy- oraz czteroletnie czerpały największą radość z nauki praktycznych codziennych czynności, które wzmacniały ich niezależność i poczucie własnej wartości. Każdego dnia prosiły, żeby pokazać im więcej, klaszcząc z zachwytem, gdy Montessori nauczyła ich poprawnego używania chusteczki do nosa. Wkrótce opieką nad szkołą zajęły się starsze dzieci, pomagając nauczycielowi w przygotowywaniu i podawaniu posiłków oraz utrzymaniu otoczenia w nienagannej czystości, a nawet ucząc się czytać i pisać. Ich zachowanie, jako grupy zmieniła się dramatycznie – z urwisów szalejących na ulicach zmienili się w chodzący wdzięk i grzeczność. Nic dziwnego, że prasa uznała taką historię za urzekającą i szybko opisała ją w gazetach na całym świecie.

Montessori nazwała swoje odkrycia „sekretami dzieciństwa”. Otwierając nowe szkoły, odkryła, że te „sekrety” można odnaleźć u wszystkich dzieci. Jak to podsumował jej student, a następnie kolega, E. M. Standing, małe dzieci wolą:

•    pracę bez przymusu,
•    spontaniczne powtórzenia,
•    raczej pracować niż się bawić,
•    koncentrację i samodyscyplinę.

Montessori odkryła także dwie dodatkowe wartości konieczne, aby małe dzieci tak zareagowały: przygotowany, przemieniony nauczyciel oraz otoczenie przygotowane specjalnie pod możliwości edukacyjne odnalezione w dzieciach, które się w nim znajdują. Montessori wierzyła, że pracą nauczyciela jest służba dzieciom po tym, jak stwierdzi on, czego każde z nich potrzebuje, żeby dokonać jak największych postępów.

Montessori rozwijała swoją metodę drogą prób i błędów, snując edukacyjne przypuszczenia, co do powodów stojących za działaniami dzieci. Szybko podchwytywała ich wskazówki i nieustannie eksperymentowała ze swoimi metodami. Pierwszy „Dom Dziecięcy” zyskał uwagę z dnia na dzień, a tysiące odwiedzających opuszczało go w pełnym entuzjazmu zachwycie. Ogólnoświatowe zainteresowanie napłynęło, gdy Montessori powieliła swoją pierwszą szkołę w innych miejscach w całej Europie, a następnie w Stanach Zjednoczonych, uzyskując ten sam efekt. W latach 1912 – 1918, korzystając z pomocy Waszyngtońskiego Towarzystwa Montessori, do którego należeli Aleksander Graham Bell oraz córka Woodrowa Wilsona, Maria Montessori odbyła trzy podróże po Ameryce. Dała odczyty w Białym Domu, Carnegie Hall i na wielu uniwersytetach. Prowadziła programy szkoleniowe dla nauczycieli oraz zaaranżowała salę lekcyjną na międzynarodowych targach.

Dr Montessori była genialnym uczniem rozwoju dziecka, a podejście, które wyewoluowało z jej badań, zdaje test od ponad 100 lat w przedszkolach i szkołach Montessori na całym świecie. W czasie swojego życia dr Montessori została uznana za jednego z wybitnych światowych pedagogów.

Dr Montessori podsumowała dokonania swojego życia w następujący sposób: Nasze miejsce było bardziej domem dla dzieci niż prawdziwą szkołą (przedszkolem). Przygotowaliśmy dla dzieci miejsce, gdzie kultura mogła zostać przyswojona bez konieczności wydawania bezpośrednich poleceń(… ) Mimo to te dzieci nauczyły się czytać i pisać, zanim osiągnęły wiek pięciu lat, a nikt nie dawał im żadnych lekcji. W tamtym czasie wydawało się cudem, że dzieci w wieku czterech i pół lat mogą być w stanie pisać i że mogły się czegoś nauczyć bez poczucia bycia nauczanymi (…)

I tak odkryliśmy, że edukacja nie jest czymś, co robi nauczyciel, ale że jest to naturalny proces, który rozwija się spontanicznie w istocie ludzkiej. Nie jest on przyswajany poprzez słuchanie słów, lecz poprzez moc eksperymentów, za pomocą których dziecko działa na swoje otoczenie. Zadaniem nauczyciela nie jest mówić, ale przygotować i zaaranżować serię bodźców do kulturowego działania w specjalnym otoczeniu przygotowanym dla dziecka .

Obecnie istnieje wśród psychologów i pedagogów rozwojowych coraz większa zgodność co do tego, że wiele z pomysłów Montessori o dziesięciolecia wyprzedziło swoje czasy. Dopiero w ostatnich latach, w miarę rozwoju naszego rozumienia rozwoju dziecka, odkrywamy jak wyraźna i rozsądna była jej intuicja. W miarę jak ruch Montessori zyskuje wsparcie i zaczyna wkraczać do amerykańskiego sektora szkół publicznych, z łatwością można stwierdzić, że droga Montessori jest zadziwiająco nowatorskim podejściem.

 

Zalecane lektury:

Paul Epstein. An Observer’s Notebook. Learning from children with the Observation C.O.R.E.
Paula Polk Lillard. Montessori: A modern approach.
Maria Montessori. The discovery of the child.
Maria Montessori. The secret of childhood.
Maria Montessori. The Montessori method.
Maria Montessori. The absorbent mind.
Maria Montessori. The advanced Montessori method-1. 
Tim Seldin and Paul Epstein. The Montessori way.
E.M. Standing. Maria Montessori:  Her life and work.
Aline Wolf. Nurturing the spirit in non-sectarian classrooms.

Szkolenie i edukacja
Wybierz program aby dowiedzieć się więcej lub dokonać rejestracji

Studia podyplomowe

Montessori dla Najmłodszych

Program przedszkolny (2,5-6)

The pre-school program

Program wczesnoszkolny
(1-3)

Program szkolny
(4-6)

Program gimnazjalny

Program wakacyjny
Newsletter
Najnowsze informacje o Instytucie
Kalendarze
Terminarz spotkań wszystkich programów
Kontakt z nami
Prześlij zapytanie lub podziel się swoją opinią

Kalendarze
Terminarz spotkań wszystkich programów

Kontakt z nami
Prześlij zapytanie lub podziel się swoją opinią
Polski Instytut Montessori - wszelkie prawa zastrzeżone
ul. Mozarta 4, 02-736 Warszawa
Tel.: 667 87 93 00
Projekt i wykonanie: InforpolNET


Tel.: 667-87-93-00

Dr Maria Montessori (1870-1952)


 

Dr Maria Montessori (1870-1952) 

Maria Montessori była osobą wyprzedzającą swoją epokę. Urodziła się w roku 1870 w Chiaravalle, we Włoszech, w wykształconej, acz niezamożnej rodzinie z klasy średniej. Dorastała w środowisku uważanym za bardzo konserwatywne w sprawach dotyczących kobiet. Pomimo zdecydowanego sprzeciwu ojca i nauczycieli rozpoczęła i kontynuowała karierę naukową i została pierwszą kobietą-lekarzem we Włoszech.

Jako praktykujący lekarz, związany z Uniwersytetem w Rzymie, nie była nauczycielem, lecz naukowcem. Można znaleźć nutę ironii w fakcie, że stała się sławna dzięki swemu wkładowi w dziedzinę, którą odrzuciła jako miejsce tradycyjnego zesłania dla kobiet w czasach, gdy jedynie kilka zawodów, takich jak opieka nad domem i nauczanie, a także zakon, było dla nich otwartych. Metoda Montessori powstała niejako przypadkowo, jako niewielki eksperyment, który dr Montessori przeprowadziła „na boku”. Geniusz Marii Montessori wywodził się nie z jej zdolności nauczania, ale z odkrycia ważności tego, co zaobserwowała. 

W roku 1900 Montessori została mianowana dyrektorem nowej ortofrenicznej szkoły działającej przy Uniwersytecie Rzymskim. Umieszczone tam dzieci były najprawdopodobniej opóźnione w rozwoju lub autystyczne. Montessori zainicjowała reformatorski ruch w systemie, który uprzednio służył co najwyżej do zamykania upośledzonych umysłowo młodych ludzi w pustych pokojach. Rozpoznając u swoich pacjentów potrzebę stymulacji, celowej aktywności i poczucia własnej wartości, Montessori nalegała, aby pracownicy zwracali się do każdego dziecka z najwyższym szacunkiem. Stworzyła dla swoich młodych podopiecznych program, dzięki któremu uczyli się, jak dbać o siebie i swoje otoczenie. 

Montessori udoskonaliła ideę naukowego podejścia do edukacji, opartego na obserwacji i eksperymentach. Należała do szkoły filozoficznej badającej dziecko, a swoje prace realizowała w duchu starannych ćwiczeń i obiektywizmu biologa studiującego naturalne zachowanie zwierzęcia w lesie. Badała dzieci o specjalnych potrzebach edukacyjnych, słuchając i szczegółowo odnotowując wszystko, co robiły i mówiły. Powoli zaczęła odkrywać sens tego, kim one naprawdę są i jakie metody pracy z nimi są najlepsze. Jej sukces zyskał szerokie uznanie, gdy – dwa lata po rozpoczęciu pracy – wielu z podopiecznych nastolatków Montessori było w stanie zdać standardowy egzamin kończący szóstą klasę w szkołach publicznych we Włoszech.    Doceniona za ten „cud”, Montessori zareagowała, oznajmiając, że jej wyniki udowodniły jedynie, że szkoły publiczne powinny być w stanie osiągać dramatycznie lepsze rezultaty w pracy z  dziećmi w normie intelektualnej.
 
Po kilku latach studiów oraz pracy na Uniwersytecie Rzymskim Montessori przyjęła w 1907 roku zaproszenie do koordynowania pracy dziennego centrum opieki dla dzieci z klasy pracującej, które były zbyt małe, aby uczęszczać do publicznej szkoły. Ta pierwsza Casa dei Bambini lub „Dom Dziecięcy” znajdował się w San Lorenzo, bardzo ubogiej dzielnicy Rzymu. Warunki, z którymi zetknęła się tam Montessori, były odrażające. Jej pierwsza klasa składała się z pięćdziesięciorga dzieci w wieku od dwóch do pięciu lat, które uczył jeden niewykształcony opiekun.

Montessori, nie wiedząc, czy jej pomysły zadziałają w takich warunkach, zaczęła od nauczenia starszych dzieci, jak pomagać przy najbardziej koniecznych codziennych pracach. Wprowadziła także edukacyjne puzzle percepcyjne, z którymi pracowała z dziećmi opóźnionymi w rozwoju. Rezultaty zaskoczyły Montessori, ponieważ tam, gdzie dzieci o specjalnych potrzebach potrzebowały zachęty do używania materiałów edukacyjnych, dzieci z San Lorenzo rwały się do pracy, którą proponowała. Dzieci, które tydzień wcześniej włóczyły się bez celu, zaczęły na długie godziny zasiadać do konstruktywnych czynności. Były zafascynowane puzzlami i pomocami do ćwiczenia percepcji. Jednakże, ku zdziwieniu Montessori, dzieci trzy- oraz czteroletnie czerpały największą radość z nauki praktycznych codziennych czynności, które wzmacniały ich niezależność i poczucie własnej wartości. Każdego dnia prosiły, żeby pokazać im więcej, klaszcząc z zachwytem, gdy Montessori nauczyła ich poprawnego używania chusteczki do nosa. Wkrótce opieką nad szkołą zajęły się starsze dzieci, pomagając nauczycielowi w przygotowywaniu i podawaniu posiłków oraz utrzymaniu otoczenia w nienagannej czystości, a nawet ucząc się czytać i pisać. Ich zachowanie, jako grupy zmieniła się dramatycznie – z urwisów szalejących na ulicach zmienili się w chodzący wdzięk i grzeczność. Nic dziwnego, że prasa uznała taką historię za urzekającą i szybko opisała ją w gazetach na całym świecie.

Montessori nazwała swoje odkrycia „sekretami dzieciństwa”. Otwierając nowe szkoły, odkryła, że te „sekrety” można odnaleźć u wszystkich dzieci. Jak to podsumował jej student, a następnie kolega, E. M. Standing, małe dzieci wolą:

•    pracę bez przymusu,
•    spontaniczne powtórzenia,
•    raczej pracować niż się bawić,
•    koncentrację i samodyscyplinę.

Montessori odkryła także dwie dodatkowe wartości konieczne, aby małe dzieci tak zareagowały: przygotowany, przemieniony nauczyciel oraz otoczenie przygotowane specjalnie pod możliwości edukacyjne odnalezione w dzieciach, które się w nim znajdują. Montessori wierzyła, że pracą nauczyciela jest służba dzieciom po tym, jak stwierdzi on, czego każde z nich potrzebuje, żeby dokonać jak największych postępów.

Montessori rozwijała swoją metodę drogą prób i błędów, snując edukacyjne przypuszczenia, co do powodów stojących za działaniami dzieci. Szybko podchwytywała ich wskazówki i nieustannie eksperymentowała ze swoimi metodami. Pierwszy „Dom Dziecięcy” zyskał uwagę z dnia na dzień, a tysiące odwiedzających opuszczało go w pełnym entuzjazmu zachwycie. Ogólnoświatowe zainteresowanie napłynęło, gdy Montessori powieliła swoją pierwszą szkołę w innych miejscach w całej Europie, a następnie w Stanach Zjednoczonych, uzyskując ten sam efekt. W latach 1912 – 1918, korzystając z pomocy Waszyngtońskiego Towarzystwa Montessori, do którego należeli Aleksander Graham Bell oraz córka Woodrowa Wilsona, Maria Montessori odbyła trzy podróże po Ameryce. Dała odczyty w Białym Domu, Carnegie Hall i na wielu uniwersytetach. Prowadziła programy szkoleniowe dla nauczycieli oraz zaaranżowała salę lekcyjną na międzynarodowych targach.

Dr Montessori była genialnym uczniem rozwoju dziecka, a podejście, które wyewoluowało z jej badań, zdaje test od ponad 100 lat w przedszkolach i szkołach Montessori na całym świecie. W czasie swojego życia dr Montessori została uznana za jednego z wybitnych światowych pedagogów.

Dr Montessori podsumowała dokonania swojego życia w następujący sposób: Nasze miejsce było bardziej domem dla dzieci niż prawdziwą szkołą (przedszkolem). Przygotowaliśmy dla dzieci miejsce, gdzie kultura mogła zostać przyswojona bez konieczności wydawania bezpośrednich poleceń(… ) Mimo to te dzieci nauczyły się czytać i pisać, zanim osiągnęły wiek pięciu lat, a nikt nie dawał im żadnych lekcji. W tamtym czasie wydawało się cudem, że dzieci w wieku czterech i pół lat mogą być w stanie pisać i że mogły się czegoś nauczyć bez poczucia bycia nauczanymi (…)

I tak odkryliśmy, że edukacja nie jest czymś, co robi nauczyciel, ale że jest to naturalny proces, który rozwija się spontanicznie w istocie ludzkiej. Nie jest on przyswajany poprzez słuchanie słów, lecz poprzez moc eksperymentów, za pomocą których dziecko działa na swoje otoczenie. Zadaniem nauczyciela nie jest mówić, ale przygotować i zaaranżować serię bodźców do kulturowego działania w specjalnym otoczeniu przygotowanym dla dziecka .

Obecnie istnieje wśród psychologów i pedagogów rozwojowych coraz większa zgodność co do tego, że wiele z pomysłów Montessori o dziesięciolecia wyprzedziło swoje czasy. Dopiero w ostatnich latach, w miarę rozwoju naszego rozumienia rozwoju dziecka, odkrywamy jak wyraźna i rozsądna była jej intuicja. W miarę jak ruch Montessori zyskuje wsparcie i zaczyna wkraczać do amerykańskiego sektora szkół publicznych, z łatwością można stwierdzić, że droga Montessori jest zadziwiająco nowatorskim podejściem.

 

Zalecane lektury:

Paul Epstein. An Observer’s Notebook. Learning from children with the Observation C.O.R.E.
Paula Polk Lillard. Montessori: A modern approach.
Maria Montessori. The discovery of the child.
Maria Montessori. The secret of childhood.
Maria Montessori. The Montessori method.
Maria Montessori. The absorbent mind.
Maria Montessori. The advanced Montessori method-1. 
Tim Seldin and Paul Epstein. The Montessori way.
E.M. Standing. Maria Montessori:  Her life and work.
Aline Wolf. Nurturing the spirit in non-sectarian classrooms.

Edukacja

















Newsletter
Najnowsze informacje o Instytucie
Kalendarze
Terminarz spotkań wszystkich programów
Kontakt z nami
Prześlij zapytanie lub podziel się swoją opinią

Kalendarze
Terminarz spotkań wszystkich programów

Kontakt z nami
Prześlij zapytanie lub podziel się swoją opinią

Polski Instytut Montessori - wszelkie prawa zastrzeżone
ul. Mozarta 4, 02-736 Warszawa
Tel.: 667 87 93 00
Projekt i wykonanie: InforpolNET